Oğlunu yıllarca kaybeden ve umudunu hiç kaybetmeyen bir baba.
إِنَّمَا أَشْكُو بَثِّي وَحُزْنِي إِلَى اللَّهِ
Hayatı
Oğulları akşam ağlayarak, Yusuf'un sahte kana bulanmış gömleğiyle geldiler. Onlara inanmadı. "Artık güzel bir sabır" dedi 12:18.
Yıllar sonra ikinci bir oğlunu kaybetti. Gözleri hüzünden ağardı 12:84. Oğulları ona Yusuf'u anmayı bırakmasını söyleyince şöyle dedi: "Ben derdimi ve hüznümü yalnızca Allah'a arz ederim" 12:86. Ve sonra: "Gidin, Yusuf'u ve kardeşini arayın. Allah'ın rahmetinden ümit kesmeyin" 12:87.
Yusuf'un gömleği yüzüne konuldu ve gözleri yeniden gördü 12:93-96. Ölüm döşeğinde oğullarını topladı ve sordu: "Benden sonra neye kulluk edeceksiniz?" 2:133.
Anlar
- 01
Güzel sabır
Oğulları akşamleyin ağlayarak, Yusuf'un yalancı kana bulanmış gömleğiyle geldiler. Yakub yalan söylediklerini biliyordu. Bağırmadı, onlara beddua etmedi. Dedi ki: “Hayır, nefisleriniz size bir işi güzel gösterdi. Artık bana düşen güzel bir sabırdır. Anlattıklarınıza karşı yardımı istenecek olan Allah'tır.” Güzel sabır: insanlara şikâyet etmeden sabır.
- 02
Ümit kesmeyin
Yıllar sonra bir oğlunu daha kaybetti ve gözleri üzüntüden ağardı. Yine de oğullarını tekrar gönderdi: “Oğullarım, gidin Yusuf'u ve kardeşini araştırın, Allah'ın rahmetinden ümit kesmeyin. Allah'ın rahmetinden ancak kâfirler topluluğu ümit keser.” Bunu ümitsizliğe her türlü sebebi olan bir adam söyledi.
- 03
Gömlek
Yusuf gömleğini kardeşleriyle gönderdi: “Onu babamın yüzüne koyun, gözleri görür hale gelecek.” Kervan daha varmadan Yakub dedi ki: “Ben Yusuf'un kokusunu alıyorum.” Bunadığını sandılar. Sonra gömlek yüzüne kondu ve gözleri yeniden gördü. “Ben size, Allah'tan sizin bilmediğiniz şeyleri bilirim demedim mi?”
- 04
Son sorusu
Ölüm ona gelince Yakub oğullarını topladı ve tek bir soru sordu. Ne mal ne toprak hakkında: “Benden sonra neye kulluk edeceksiniz?” Dediler ki: “Senin ilahına ve ataların İbrahim, İsmail ve İshak'ın ilahı olan tek ilaha kulluk edeceğiz ve biz O'na teslim olanlarız.”
Şu durumda ne yaptı…
Yakub, gözleri üzüntüden ağarana kadar ağladı. Üzüntü imansızlık değildir. Onu saklamadı ve insanlara da götürmedi. Dedi ki: “Ben derdimi ve hüznümü yalnızca Allah'a şikâyet ediyorum ve Allah'tan sizin bilmediğiniz şeyleri biliyorum.”
Oğulları ona yalan söyledi, ondan bir oğlunu aldı, sonra bir diğerini de kaybettiler. İncindi ve bunu söyledi. Yine de onlarla konuşmaya devam etti, onlara umutla güvendi ve onları “Allah'ın rahmetinden ümit kesmeyin” diyerek gönderdi. Onların babası olmaktan hiç vazgeçmedi.
İbrahim ve Yakub oğullarına aynı son öğüdü verdi: “Oğullarım, Allah sizin için bu dini seçti. Öyleyse ancak Müslümanlar olarak ölün.” Ve ölüm Yakub'a gelince son sorusu şu oldu: “Benden sonra neye kulluk edeceksiniz?” Bir babanın son kaygısı onların serveti değildi. İmanlarıydı.
Onun sözleri, saklaman için
فَصَبْرٌ جَمِيلٌ ۖ وَاللَّهُ الْمُسْتَعَانُ
Çocuğun bu ismi taşıyorsa
يعقوب Yakub
Yakub, umut etmekten vazgeçmeyen bir kalbin ismidir.
Bu sayfadaki kaynaklar
Kur'an 2:132-133Kur'an 12:18Kur'an 12:83-87Kur'an 12:84-86Kur'an 12:86Kur'an 12:87Kur'an 12:93-96
Kur'an mealleri sade Türkçeyle, Arapçaya yakın tutularak yazıldı. Hadis numaraları sunnah.com'u takip eder.