İlk insan ve ilk peygamber. İlk hatayı o yaptı, ilk tövbeyi de o etti.
وَعَلَّمَ آدَمَ الْأَسْمَاءَ كُلَّهَا
Hayatı
Allah meleklere yeryüzünde bir halife yaratacağını bildirdi. Melekler, insanlar bozgunculuk yapıp kan dökecekken neden diye sordular. Allah, onların bilmediğini bildiğini söyledi. Sonra Âdem'e her şeyin isimlerini öğretti ve Âdem bunları meleklere bildirdi, onlar ise bilemediler 2:30-33.
Meleklere Âdem'e secde etmeleri emredildi, İblis dışında hepsi secde etti. Onun gerekçesi tek bir kibir cümlesiydi: "Ben ondan daha hayırlıyım. Beni ateşten, onu çamurdan yarattın" 7:12.
Âdem ve eşi cennette yaşadılar ve tek bir ağaca yaklaşmamaları söylendi. Şeytan onlara vesvese verdi ve ondan yediler. Sonra olan şey dersin ta kendisidir: tartışmadılar, suçu kimseye atmadılar. "Rabbimiz, biz kendimize zulmettik" dediler 7:23 ve Allah tövbelerini kabul etti 2:37.
Anlar
- 01
İsimlerin öğretilmesi
Allah, Âdem'e her şeyin isimlerini öğretti, sonra onları meleklere gösterip isimlerini söylemelerini istedi. Dediler ki: “Seni tenzih ederiz, bize öğrettiğinden başka bilgimiz yok.” Âdem hepsini tek tek söyledi. Bilgi, bir insana verilen ilk şerefti.
- 02
İblis'in reddi
Allah meleklere Âdem'e secde etmelerini emretti, hepsi secde etti, İblis hariç. Sorulunca şöyle cevap verdi: “Ben ondan hayırlıyım. Beni ateşten yarattın, onu çamurdan yarattın.” Hikâyedeki ilk günah bir lokma meyve değildir. Kibirdir: yaratıldığın şey yüzünden kendini birinden üstün görmek.
- 03
Sürçme ve dönüş
Âdem ve eşine cennette oturmaları ve dilediklerince yemeleri, yalnızca bir ağaca yaklaşmamaları söylendi. Şeytan onlara vesvese verdi, samimi bir öğütçü olduğuna yemin etti ve kaydılar. Tartışmadılar, kimseyi suçlamadılar. Dediler ki: “Rabbimiz, biz kendimize zulmettik. Eğer bizi bağışlamaz ve bize merhamet etmezsen, mutlaka kaybedenlerden oluruz.” Âdem Rabbinden kelimeler aldı ve Allah tövbesini kabul etti. O, tövbeleri kabul eden, merhamet edendir.
- 04
İki oğlu
İki oğul birer kurban sundu. Birininki kabul edildi, diğerininki edilmedi ve reddedilen “Seni öldüreceğim” dedi. Kardeşi şöyle cevap verdi: “Allah ancak takva sahiplerinden kabul eder. Beni öldürmek için elini uzatsan bile, ben seni öldürmek için elimi uzatmam” 5:28. Yine de onu öldürdü, sonra kardeşinin cesedini nasıl gizleyeceğini bile bilemedi, ta ki Allah toprağı eşeleyen bir karga gönderene kadar. “Yazıklar olsun bana,” dedi, “şu karga kadar bile olamadım mı?” Ve pişman olanlardan oldu.
Şu durumda ne yaptı…
Âdem açıklama yapmadı, kendini savunmadı, kimseyi suçlamadı. O ve eşi birlikte dediler ki: “Rabbimiz, biz kendimize zulmettik. Eğer bizi bağışlamaz ve bize merhamet etmezsen, mutlaka kaybedenlerden oluruz.” İnsanın ilk hatası ilk tövbeyle sona erdi ve Allah onu kabul etti.
Âdem de İblis de isyan etti. Fark sonrasındaydı. İblis tartıştı: “Ben ondan hayırlıyım, beni ateşten yarattın.” Âdem itiraf etti: “Rabbimiz, biz kendimize zulmettik.” Biri kibrine sarıldı ve kaybetti. Diğeri onu bıraktı ve bağışlandı.
İki kardeş kurban sundu. Allah birininkini kabul etti, diğerininkini etmedi ve reddedilen kardeş nedenini sormak yerine kabul edilen kardeşine yöneldi. Haksızlığa uğrayan kardeş elini kaldırmayı reddetti. Kıskançlık cinayete, cinayet de bir karganın kendisinden çok bildiğine utanarak toprağı eşeleyen bir adama dönüştü. Pişmanlık geldi, ama geç.
Onun sözleri, saklaman için
رَبَّنَا ظَلَمْنَا أَنفُسَنَا وَإِن لَّمْ تَغْفِرْ لَنَا وَتَرْحَمْنَا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخَاسِرِينَ
Çocuğun bu ismi taşıyorsa
آدم Âdem
Âdem adını taşıyan çocuk bütün insanlığın adını taşır. Ona düşmenin insani olduğunu, hızla geri dönmenin ise insanı büyük kıldığını öğret.
Bu sayfadaki kaynaklar
Kur'an 2:31Kur'an 2:31-33Kur'an 2:34Kur'an 2:35-37Kur'an 5:27-31Kur'an 7:11-12Kur'an 7:12Kur'an 7:19-23Kur'an 7:23
Kur'an mealleri sade Türkçeyle, Arapçaya yakın tutularak yazıldı. Hadis numaraları sunnah.com'u takip eder.